امام عليه السلام است كه با معرفت كامل در ميقاتگاه حريم الهى است ، البته مشاعر آن انسان الهى مستغرق معنويات وحى آسمانى مىشود و تمام اسرار حرم را در ميقاتگاه درمىيابد و حد و حدود خود را با حد و حدود اين بارگاه تطابق مىدهد ، او از حد و حدود اين سرحد واقف است و از همهء جهات به حد و حدود خويشتن هم مو به مو آگاه است ، البته وقتى با حد و حدود حريم كبريايى خود را مقابل مىبيند ، لكنت در زبان مىآيد و وقفه به او رخ مىدهد و مالك خود نيست . ديده‌ايد كه در مقابل كوه ، انسان چقدر خود را كوچك مىبيند ، عظمت كبريايى را كوه كوه از همه جانب فرض كنيد كه انسان از همه طرف كوچك مىشود . در مقابل آن عظمت بىنهايت در بىنهايت ، اين موجود كوچك چه كند و چگونه بايستد و چه بگويد ؟ امام صادق عليه السلام در سفر حج ديگر ، افتخار هم كجاوگى خود را به ابان بن تغلب داده بودند - كه بزرگ اصحاب امام باقر عليه السلام بود و سى هزار حديث از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده وقتى به مدينه وارد مىشده يك ستون از مسجد الرسول را اختصاص به او مىداده‌اند كه جلوس كرده ، تدريس كند ، امام عليه السلام به او فرموده بود : اى ابان ! در مسجد مدينه جلوس كن و فتوى بده كه من دوست دارم مثل تو در شيعيان من باشد « 1 » - ابان مىگويد : وقتى كه امام صادق عليه السلام به سرحد حرم رسيد ، ميله‌هاى اعلام حرم پيدا شد ، دستور فرمود : شتر را نگه داشتند و پياده شد ، ابان هم پياده شد ، ابان مىگويد : امام براى ورود به حرم غسل كرد ، من هم غسل كردم ، بعد امام دعاى ورود به حرم را خواند

--> ( 1 ) - رجال الكشى : 330 ، حديث 603 .